บทที่ 219

เสียงฝีเท้าทำให้สโลนหันกลับมา เมื่อเห็นว่าเป็นคนขับรถ รอยยิ้มหวานก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้างดงามของเธอ คิ้วของเธอมีคราบเลือดเปรอะอยู่

“ลุงเอ็นดูฉันที่สุดมาตลอดนี่คะ” เธอกล่าว น้ำเสียงหวานปานน้ำผึ้ง “ลุงคงไม่ทิ้งงานที่หามาได้ยากเย็นนี่ไปเพราะเรื่องเล็กน้อยหยุมหยิมแบบนี้หรอกใช่ไหมคะ”

วันนั้นอากาศดีเยี่ยม แ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ